Er is sinds de Middeleeuwen onderwijs in Marokko. Destijds waren er zelfs al veel scholen, een paar studiecentra en wat universiteiten. Deze ‘plaatsen van onderwijs’ waren zowel in oude steden zoals Fes, Tetouan, Rabat, Taroudant, Marrakech te vinden, als in ver afgelegen gebieden, in bergen en in het zuiden van Marokko. Religieuze broederschappen verspreid over het land hebben een belangrijke rol gespeeld in de ontwikkeling van het onderwijs. Elk broederschap had namelijk eigen scholen en bibliotheken die men beheerde. Het onderwijs bestond voornamelijk uit vakken als theologie, rechten en letteren. Andere vakken als geneeskunde, filosofie, wiskunde, alchemie werden in sommige gevallen ook bestudeerd, maar waren toen geen op zichzelf staande vakken.

De Europeanen, in het bijzonder Frankrijk, vielen Marokko binnen in de 20ste eeuw en hervormde het onderwijs naar Europees model tussen 1912 en 1956. Onderwijs werd echter niet verplicht gesteld voor iedereen; alleen zij in de steden die het konden betalen of connecties hadden konden hun kinderen naar school sturen. De Marokkaanse bevolking stond echter niet te springen om naar de scholen van de Franse overheerser te gaan, en boycotte het systeem. Direct na het vertrek van de Fransozen in 1956 gingen de mensen massaal naar school, dat vanaf toen wel verplicht was.

De openbare scholen in Marokko zijn gemengd. Er zijn echter ook scholen waar jongens en meisjes gescheiden les krijgen. Dit tref je voornamelijk aan in privé scholen met een meer religieus karakter. Kinderen kunnen tot aan 15 jaar gratis naar school. De basisschool is voor kinderen vanaf 7 jaar. Na zes jaar basisschool kan men door naar het lyceum, wat 4 jaar duurt. Hierna kan 3 jaar voorbereidend onderwijs gevolgd worden, waarna men naar een universiteit kan of naar ander hoger onderwijs. Universitair onderwijs in Marokko is vormgegeven naar Europees model.

Er zijn veel programma’s in omloop in Marokko die het belang van onderwijs promoten. Helaas zijn er nog veel mensen die het belang van onderwijs niet inzien, en die weigeren hun kinderen naar school te sturen. Zij zien dit als een verspilling van tijd en laten de kinderen werken zodat er brood op tafel komt. Deze gedachten komt voort uit onwetendheid en armoede, en wordt voornamelijk aangetroffen in de afgelegen gebieden van Marokko.

Analfabetisme in Marokko
Meer dan 50% van de bevolking van Marokko is analfabeet (van de 28 miljoen inwoners). Dit percentage is hoger dan bijvoorbeeld in Algerije en Tunesië.
In 1996 was slechts 52% van de volwassenen in staat om te lezen en schrijven, en op de plattelandsgebieden was dat slechts 25%. Op het platteland was dat slechts 11% van de vrouwen en landelijk volgden slechts 26% van de meisjes basisonderwijs.

Er zijn echter ontwikkelingen in gang gezet om dit percentage terug te brengen. De alfabetiseringsgraad onder meisjes en vrouwen, in het bijzonder in plattelandsgebieden is gestegen tot 90%. Marokko heeft in 2006 de UNESCO 2006 Alfabetiseringsprijs gewonnen, samen met landen zoals Turkije, Cuba en Pakistan. Hervormingsplannen zijn erop gericht meisjes het onderwijs in te krijgen en hierdoor hun toekomst te veranderen.

Studenten en universiteiten in Marokko
Er zijn ongeveer 14 openbare universiteiten in Marokko en de totale hoeveelheid studenten ligt rond de 230000. De meest befaamde en best aangeschreven universiteiten in Marokko zijn de Mohammed V universiteit in Rabat, en de privé universiteit Al Akhawayn in Ifrane. Er is een Engelstalige universiteit die Al-Akhawayn heet, en die gesticht is door Koning Hassan II en Koning Fahd van Saoedi-Arabië in 1993. In deze universiteit genieten 1000 studenten onderwijs. De oudste universiteit van Marokko kan gevonden worden in Fez. Deze universiteit is ongeveer 1000 jaar oud en heet Al Karaouine.

Het Nationale onderwijs budget
Bijna 1/5 van Marokko’s budget wordt besteed aan onderwijs. Het onderwijs in de steden of stedelijke gebieden is minder problematisch dan in afgelegen plattelandsgebieden. ¾ van de jongens gaan naar school, terwijl meer dan de helft van de meisjes thuisgehouden worden. De oorzaak die hier aan ten grondslag ligt is de onwetendheid en armoede van de bevolking in de afgelegen gebieden.