Er hebben in vroegere tijden allerlei volken in Marokko gewoond, en deze volken hebben allemaal hun invloed achtergelaten, zoals Arabieren, Iberiërs, Feniciers, Sefardische Joden en Afrikanen. Het is echter moeilijk vast te stellen wie zich er het eerste, al in de steentijd, hebben gevestigd. Vast staat, dat er altijd contact met Europa is geweest, via de Straat van Gibraltar, en aan de andere kant ook met zuidelijk Afrika en het Midden-Oosten. De belangrijkste invloed is vermoedelijk al heel lang die van andere volken uit het Middellandse-Zeegebied geweest.

Marokko gedurende de prehistorie
De huidige geografie van Marokko verschilt met die van heel vroeger. Destijds had Marokko meer weg van een savanne en archeologische opgravingen tonen aan dat de bevolking vee hield en het land bewerkte. In wat vandaag de Sahara woestijn is leefden 8000 jaar geleden de Neolitische jagers en herders. Het klimaat veranderde echter rond 400 voor Christus en de bevolking zag zich genoodzaakt weg te trekken. Na 2000 voor Christus trokken de Berbers naar wat nu Marokko is.

Marokko gedurende de 12e eeuw voor Christus
Fenisische handelaars waren inmiddels doorgedrongen tot het westelijke Middellandse Zee gebied voor de 6e eeuw voor Christus. Zij hadden nederzettingen gebouwd aan de kusten en aan de rivieroevers in hetzelfde gebied als dat de Berbers leefden. Deze nederzettingen dienden om zout en grondstoffen op te slaan. De aankomst van de Feniciërs begon vele eeuwen van vreemde overheersing voor noordelijk Marokko. Carthago onderhield commerciële relaties met de Berberstammen van het binnenland en betaalde hen jaarlijks om hun medewerking te verzekeren bij het ontginnen van grondstoffen

Rond de 5e eeuw voor Christus hadden de Feniciers hun invloed vergroot over heel Noord-Afrika. Tegen de 2e eeuw voor Christus ontwikkelden zich verschillende grote, maar zwak bestuurde, Berber koninkrijken. De Berber koningen regeerden in de schaduw van de Feniciers en de Romeinse Republiek, vaak als satellietstaten. Na de val van de Feniciers werd het gebied bij het Romeinse Rijk gevoegd als vazalstaat Mauretania. Rome regeerde over het gebied liever door allianties met de stammen dan door militaire bezetting. Ze bestuurden alleen de gebieden die van economisch nut waren of die gemakkelijk te verdedigen waren, waardoor het Romeinse bestuur niet verder kwam dan de kusten en nabije valleien. In de 2e eeuw kwam het christendom in opgang in de door Rome bestuurde gebieden en in de 4e eeuw was het christendom het overheersende geloof.

De opkomst van de Islam in de 7e eeuw.
Arabieren veroverden de regio in de 7e eeuw en brachten hun cultuur en de Islam met zich mee, waartoe veel Berbers zich bekeerden. En hoewel de Arabieren de autochtone Berbers bekeerden tot de Islam, behielden de Berbers toch hun eigen wetten. Marokko werd het centrum van cultuur en kennis, en daarmee een grootmacht. De Berbers breidden hun macht uit naar het Noorden, maar uiteindelijk bleken deze dynastieën een mislukking te zijn omdat geen van allen de stammen onderling voor altijd kon verenigen.

De Koninklijke Alaouite Dynastie
Moulay Ali nam de macht en stichtte de Alaouite dynastie als Sultan van Tafilalt in 1631.

Gedurende 1672-1727 verenigde de dynastie zich onder leiding van Ismail Ibn Sharif, die een kleine maar welvarende staat stichtte. Ismail heeste door een leger van slaven omdat de Alaouiten niet de steun van de Berbers hadden. De eenheid van de staat duurde echter maar kort doordat Ismail kort hierna overleed. Muhammad III bracht vrede tot het koninkrijk waardoor het leiderschap erkend werd. Gedurende het bestuur van Muhammad IV en Hassan I werden hechte handelsverbonden tussen Europa en Marokko gebouwd, evenals met de Verenigde Staten.

Europese invloeden en oppositie
Na de val van de Alaouite dynastie in de 18e en 19e eeuw begon de invloed van Europa in Marokko toe te nemen. Deze invloed werd echter niet door iedereen als positief ervaren en deze opstand verenigde zich in het Marokkaanse Actie Commitee (CAM). In 1956 werd Marokko uiteindelijk onafhankelijk.