De rechten en positie van vrouwen wereldwijd is enigszins verbeterd. Er zijn echter nog steeds landen waar vrouwen nagenoeg geen rechten hebben. Er zijn ook landen waar de positie van de vrouw erg slecht was, maar waar nu de eerste stappen naar verbetering gezet worden. Een voorbeeld van een dergelijk land is Marokko.

De rol van godsdienst
De strenge en conservatieve opvattingen van bepaalde religieuze fanatiekelingen zijn een van de grootste oorzaken van de huidige positie van vrouwen. Vrouwen hebben weinig tot geen rechten en zijn veelal verplicht thuis te blijven en de huishouding en opvoeding van de kinderen op zich te nemen. Volgens de Mudawana, de Marokkaanse familiewet, kunnen vrouwen geen zelfstandige keuzes maken. Hun leven wordt dus overwegend bepaald door mannen. Ze worden veelal op vroege leeftijd uitgehuwelijkt (14 jaar)en gedwongen om jong kinderen te krijgen. Dat er een voorkeur voor mannelijke nakomelingen bestaat ligt voor de hand. Vrouwen kunnen eveneens niet scheiden van hun man, mannen kunnen echter zonder pardon hun vrouw op straat zetten.

De vruchteloze maatregelen van de overheid
Vlak na zijn troonbestijging hield Koning Mohammed VI een televisietoespraak. Hij brak een lans voor het verbeteren van de positie van vrouwen, die tot dan toe gebukt gingen onder het juk van de strenge Mudawana.
Vrouwen moesten meer rechten krijgen, vond Mohammed VI, en zelf nam hij het goede voorbeeld door voor het eerst in de geschiedenis een vrouw adviseur van het koninklijk huis te maken.

In maart 2000 werd een commissie ingesteld om te onderzoeken hoe de Mudawana hervormd kon worden. In Casablanca gingen na aankondiging van dit ‘Nationale Plan’ prompt tweeduizend religieus-conservatieven de straat op om te protesteren. Verder werd, ook internationaal, twijfel geuit over de slagvaardigheid van Mohammed VI. Omdat hij als koning ‘hoeder der gelovigen’ is, mag hij de Islam namelijk niet veranderen. Het verbieden van polygamie en verstoting zou daarom niet mogelijk zijn – het hoogst haalbare was de voorwaarden ervoor zó streng te maken dat ze in de praktijk vrijwel zouden uitsterven. Maar ook dit bleek erg moeilijk te bewerkstelligen zijn.

De positie van de Marokkaanse vrouw ten opzichte van andere vrouwen in de wereld

Als de Marokkaanse vrouw vergeleken wordt met Westerse vrouwen, dan valt op dat Westerse vrouwen een onafhankelijk leven leidden en midden in de maatschappij staan. Bij het overgrote deel van de Marokkaanse vrouwen is dit echter niet het geval. Zij blijven thuis, zorgen voor kinderen en de huishouding. De statistieken tonen aan dat slechts 51 uit 100 meisjes daadwerkelijk naar school gaan, maar dat slechts 7 van de 100 ook de kans wordt gegeven de opleiding af te maken. Het overgrote deel van deze meisjes wordt voor het huwelijk te werk gesteld als dienstbodes of schoonmaaksters.

De culturele berberbeweging ondergaat sinds de onafhankelijkheid van Marokko een ware opleving. De roep om de erkenning van de taalkundige en culturele rechten van de berberbevolking werd echter voor het eerst goed zichtbaar na de presentatie van het zogehete “handvest van Agadir” in 1991. Dit handvest werd opgesteld door zes culturele NGO’s in Agadir en vormde een protest tegen de marginalisering van de berbertaal en -cultuur. Het handvest verzocht, onder andere, de erkenning van het Tamazight als een nationale taal en de introductie ervan in onder andere het onderwijs. In 1994 sprak Koning Hassan II zich publiekelijk positief uit over “het belang om het Tamazight te introduceren in het onderwijs”. Tot aan de dood van Koning Hassan II veranderde er echter niets. In het jaar 2000 stelt de academicus Mohamed Chafik  het “Amazigh manifest” op. Ook hierin wordt gepleit voor erkenning van het Tamazight als nationale en officiële taal en voor introductie van het Tamazight in het onderwijs. Dit manifest leidde tot veel controverse, niet op zijn minst binnen de berberbeweging zelf. Na een korte stilte liet de nieuwe koning, Mohamed VI, zich op 30 juli 2001 voor het eerst, en zeer positief, uit over “de introductie van het Tamazight in het nationale onderwijs.

Dit valt echter niet bij elke Marokkaan in goede aarde en veel mensen vinden dat de Berber cultuur nu een te grote rol binnen de Marokkaanse samenleving begint te spelen.

Jaren van onderdrukking
De Berber cultuur werd vele jaren onderdrukt maar is vandaag de dag in volle opkomst. Veel nieuwe publicaties, kranten en tijdschriften zijn nu specifiek gericht op Berbers en worden ook in het Berbers geschreven. De Berberse cultuur begint meer en meer een belangrijke plek in te nemen binnen de Marokkaanse cultuur.

De oprichting van de “Maghreb Arabische Unie”
Dankzij de oprichting van deze unie worden de Berbers en hun cultureel erfgoed nu –hetzij nog steeds informeel- erkend als onderdeel van deze Arabische wereld. De geschiedenis toont immers aan dat Berbers een grote rol hebben gespeeld in de vorming van het huidige Marokko. De overheid is zeer gevoelig voor de culturele identiteit van de Berbers, vooral omdat het de culturele eenheid van Marokko wil bewaren.

Resultaten
De toespraak van de Koning op 20 augustus 1999 bezegelde de opleving van de Berber cultuur. De Koning benadrukte in zijn toespraak namelijk het belang van de culturele identiteit van Berberstammen. Op de tv wordt nu drie maal per dag het nieuws in de Berber taal uitgezonden. Echter, dit is slechts het begin van wat staat te komen volgens velen.

Het uiteindelijke doel, formele erkenning van de volledige Berber cultuur, is nog niet in zicht. Maar de Berbers zijn positief ingesteld en geloven dat dit slechts een kwestie van tijd is. Maar ze erkennen ook dat het hard werken wordt voor iedere Berber om hun cultuur formeel erkend te krijgen. De Berber stammen willen serieus genomen worden en ze zijn uitermate trots op hun culturele erfgoed.

De Berbers worden soms ook Imazighen genoemd en zij zijn de oorspronkelijke inwoners van Noord-Afrika. In de oudheid werden de Berbers Libiërs, Numidiërs Moren genoemd. De Berbers leefden in een gebied dat zich uitstrekte van de Atlantische Oceaan tot aan de oase Siwa in Egypte, en van Tunesië tot aan de Sahel.
Tegenwoordig zijn Berbers voornamelijk te vinden in Marokko, Algerije en Libië. De meeste Noord-Afrikanen kunnen Berbers onder hun voorvaderen rekenen. De Berberse cultuur is ongeveer 4000 jaar oud.

Berber Dynastieen; de Almoraviden en de Almohaden
De Almoraviden waren de heersers over het eerste grote Islamitische rijk dat niet door een Arabier gesticht werd. De Almoraviden waren Imazighen die tot Senhadja horen.
De Almoraviden danken hun ontstaan aan de Amazigh spirituele leider Yahya ibn Ibrahim, die begon te prediken in de moskeeën. Het grootste gedeelte van Spanje, Noord Afrika en zelfs een gedeelte van West Afrika kwam gedurende de 11de en 13e eeuw onder het bewind van de Almoraviden en Almohaden. Deze dynastieen waren machtige heersers en bleven dit voor vele jaren. Echter in 1269 werd de laatste koning van Marrakesh vermoord door een slaaf.

De Berberse invloeden in Marokko
Doordat de Berbers de eerste inwoners van dit continent waren en vele eeuwen dit rijk beheersten, zijn er nu nog veel nakomelingen van deze eerste Berberstammen te vinden in zowel Algerije als Marokko. Daarnaast kunnen er ook veel Berbers in Tunesie, Libie en Egypte gevonden worden. Vandaag de dag identificeert meer dan 40% van de Marokkaanse bevolking zich met de Berber cultuur.

De onderontwikkeling van Berbers
Berbers onderscheiden zich door taal, traditionele gebruiken en cultuur, dans en muziek. In onderontwikkelde landelijke gebieden zijn veel Berbers te vinden en dit is mede de reden waarom de gangbare mening over Berbers is dat ze een beetje onderontwikkeld zijn. Een van de grootste problemen waar Berbers mee te maken hebben is de taalbarrière. Veel kinderen worden om deze reden thuis gehouden en gaan dus niet naar school. Het is namelijk de overtuiging van Berbers dat zij niet een buitenlandse taal zoals Arabisch willen leren voordat hun eigen taal erkend is. Deze taalbarrière maakt het eveneens moeilijk op overheidsniveau zaken geregeld te krijgen.

De Berber taal; de onofficiële taal van Marokko
De Berbers spreken de Berbertalen waar binnen Marokko en Noord-Algerije ook wel de term ‘Tamazight’ voor wordt gebruikt. De Berbertalen vormen een tak van de Afro-Aziatische taalfamilie en zijn daarmee in de verte verwant aan de Semitische talen en bijvoorbeeld het oude Egyptisch. In Marokko en Noord-Algerije worden de Berbertalen van links naar rechts geschreven (en niet van rechts naar links, zoals bij het Arabisch het geval is); het schrift dat daarvoor in gebruik is wordt Tifinagh genoemd. Voorbeelden van Berbertalen of -dialecten zijn het Tachelhit, het Tamazight dat voorkomt in het Midden-Atlas gebied, het Tarifit, het Tamasheq uit de Sahara regio, en het Siwi uit Egypte.
Berber is erkend als een nationale taal in Algerije, zij het zonder officiële status naast het Arabisch en Frans, maar in andere landen is dit niet het geval. Vanaf het jaar 2003 wordt de taal ook in Marokko onderwezen, na decennia van onderdrukking. Over de Berbertalen bestaat het hardnekkige misverstand dat ze niet geschreven worden. In feite is het Tifinagh schriftsysteem al vele eeuwen in gebruik bij de Toeareg-nomaden; en het Tashelhiyt bezit een literaire traditie die terugreikt tot het einde van de zestiende eeuw.

Marokko is een parlementaire constitutionele monarchie, met de minister-president Abbas El Fassi aan het hoofd van de regering sinds 2007. Het parlement heeft de uitvoerende macht en bestaat uit een Kamer van Volksvertegenwoordigers en een Kamer van Raadgevers. De koning heeft het recht de ministers te ontslaan en kan het parlement ontbinden, in overleg met de voorzitters van beide Kamers.

De Koning heeft nog steeds de touwtjes in handen
Koning Mohammed VI besteeg de troon in juli 1999, na de dood van zijn vader koning Hassan II, die 38 jaar heeft geregeerd. Na verkiezingen in 1998 werd de socialistische leider Abderrahmane Youssoufi minister-president van het land, met een coalitieregering van oppositiepartijen. De huidige premier is Abbas el Fassi, die door koning Mohammed VI werd aangesteld na de overwinning van de Istiqlal Partij tijdens de verkiezingen van september 2007.
Het is de koning van Marokko die zijn premier en zijn kabinet benoemt, volgens de grondwet uit 1996. Hij stelt eveneens de rechters van het land aan en hij zit de Hoge Raad voor. Hij is eveneens het Hoofd der Strijdmachten en ‘Commander of the Faithful’. Koning Mohammed VI heeft een groot vertrouwen in democratie en is van mening dat elk land zijn eigen specifieke vorm van democratie moet hebben, die het mogelijk maakt dat alle inwoners kunnen bijdragen aan de groei van het land.

De Parlementaire Democratie
De formele kenmerken van een parlementaire democratie zijn dus aanwezig in Marokko. In 1996 kwam er bij referendum een parlement met twee kamers. De Kamer van Volksvertegenwoordigers bestaat uit 325 leden en wordt in algemene verkiezingen gekozen en zit in totaal drie jaar. De Kamer van Adviseurs bestaat uit 270 leden en wordt indirect gekozen en zitten in totaal negen jaar. Elke 3 jaar wordt van deze Kamer een derde deel van de leden vervangen. Drie vijfden van hen worden per regio gekozen door een kiezerskorps van vertegenwoordigers van de lagere overheden. De overige twee vijfden worden gekozen door kiezerskorpsen die bestaan uit afgevaardigden van de regionale beroepskamers en uit leden die nationaal verkozen zijn door vertegenwoordigers van de werknemers.
Hoewel het parlement in eerste instantie weinig tot geen inspraak had in politieke kwesties werden hun in de grondwetherziening van 1992 en 1996 meer inspraak toebedeeld. Nu hebben ze inspraak met betrekking tot de begroting van de overheid, wetsvoorstellen, ministeriele aangelegenheden en het bevragen van de overheid. Het parlement kan de regering laten ontbinden door een motie van wantrouwen.

De rechterlijke macht
De rechterlijke macht is conform de Marokkaanse grondwet onafhankelijk van de wetgevende en de uitvoerende macht. De uitspraken worden namens de koning gedaan en uitgevoerd.
De magistraten worden benoemd op voorstel van de Hoge Raad voor de Rechtspraak. De leden zijn benoemd voor het leven. De Hoge Raad voor de Rechtspraak wordt voorgezeten door de koning.
Marokko is verdeeld in 16 regio’s (wilaya’at), die weer zijn onderverdeeld in 45 landelijke provincies en 16 stedelijke prefecturen. De regio’s bestaan sinds 1997. Daarnaast wordt er ook nog gebruik gemaakt van een indeling die tussen de regio’s en de provincies/prefecturen in zit, genaamd wilaya’t, vertaald in het Nederlands “landen”. Deze worden echter ook wel eens provincies genoemd.
Onder de provincies en prefecturen zitten weer de cercles, gemeentes, urbane gemeenschappen, urbane arrondissementen en landelijke gemeenschappen. Totaal heeft Marokko 4 tot 5 bestuurlijke lagen.

Marokkaanse muziek is onder te verdelen in vele genres en muziek speelt een belangrijke rol in het dagelijkse leven van de Marokkanen. Of het nu om een huwelijk gaat of een begrafenis; de gebeurtenis is niet compleet zonder muziek. Dansen en veel verhalen gaan hand in hand met muziek. Hieronder staan een aantal voorbeelden van diverse genres.

Andalusische muziek heeft een gecompliceerde structuur
De grondlegger van deze muziek was de negerslaaf Ziriab die via Bagdad naar Kairouan was gekomen. Hij was een hele goede zanger en componist, genoot veel bewondering van de Aghlabiden vorst Ibn El Aghlab en wist Kairouan tot een ware muziekschool te maken. Het gaat bij deze muziek om een muzikale compositie waarin instrumentale en zanggedeelten elkaar  afwisselen in een vastgelegde volgorde.

Assiawa beroemd voor de Soefi broederschappen
Sidi Ben Aissa is de grondlegger van deze muziek. De Aissawa groep van Said Kissi bestaat uit 16 muziekanten en zij spelen de muziek op instrumenten zoals bender, taarija, raita en n’far.

De Berber muziek leeft nog steeds
Dit genre muziek is sterk beïnvloed door de Berber cultuur die erg divers is. Deze muzieksoort wordt nog veel gespeeld door kleine groepen muziekanten die van dorp naar dorp trekken om op te treden voor de bevolking. Er zijn muziekanten en bands die dit type muziek eveneens spelen, zoals Umalu, Najat Aatabou, Argan Music en Master Musicians of Jajouka.

Chabbi – de wereldberoemde Marokkaanse ‘pop’ muziek
Dit genre combineert traditionele Marokkaanse muziek met Arabische, Afrikaanse en Westerse invloeden. Er zijn diverse artiesten en bands die ontzettend populair zijn geworden met deze muziek, zoals Jiljiala, Nass El- Ghiwane en Lem Chehab.

Klassieke Andalusische muziek uit de 10de tot 15e eeuw
De muzikale structuur van dit genre is uiterst complex en kan zelfs onaangenaam klinken voor een ongeoefende luisteraar. Er zijn slechts een aantal instrumenten die bij dit genre worden gebruikt, zoals de darbuqa, rebab, kemanjah, en‘oud.

Gnawa muziek- een mix van religieuze Arabische liederen en Afrikaanse ritmes
Dit genre staat bekend als een soort mystieke muziek en ook hier worden een select aantal instrumenten gebruikt die het typische geluid van deze muziek bewerkstelligen, zoals tbal en querqbat. Deze muziek wordt beïnvloed door het Koninkrijk Guinea waartoe Senegal en Mali ook behoren. De meest bekende muziekanten van dit genre zijn:
Hassan Hakmoum: Een unieke artiest met een waar uniek geluid. Hij heeft inmiddels veel cd’s uitgebracht.

Abdenbi Binizi: Een artiest opgegroeid te midden van muziekanten, verhalen vertellers, en toekomst voorspellers. Hij is opgeleid in Djema el-Fna.

Sapho: in 1977 kwam haar debuut album uit dat ‘Le baladeur du Rex’ heette en meteen een groot succes was.

Griha staat bekend om de informele spreektaal
Deze liedjes gaan over het algemeen over liefde, oorlog en avontuur.

Malhun poëzie over de mannelijke arbeidersklasse
Gezongen gedichten over de arbeidersklassen in Marokko.

Ra’I –bij uitstek muziek om op te dansen
Een ritmisch genre met Noord Afrikaanse ritmes die uitnodigen tot dansen.

De locatie van het museum
Het museum van Marokkaanse Kunst en Antiquiteiten staat ook wel bekend als Dar el Makhzen en ligt in de medina van Tanger. Het gebouw dat vandaag de dag dit museum en het Archeologische Museum huisvest was van origine een paleis dat gebruikt werd door de gouverneur in de 17e eeuw. Mocht u meer informatie willen hebben alvorens het museum te bezoeken, dan kunt u het museum bereiken op 212 9 93 20 97. Het museum is op maandag tot woensdag van 8.30 tot 18.00 geopend.

Een adembenemende schoonheid
U zou dit museum alleen al een bezoekje moeten geven vanwege de schitterende bouwstijl van het voormalige paleis. Beelt u zich maar in, elk vertrek is rijkelijk versierd door kunstenaars en vakmensen van die tijd. De wanden zijn zorgvuldig versierd met pleisterwerk en mozaïek. Hier en daar zijn gekleurde stukjes glas en gekleurd marmer gebruikt ter decoratie. Het plafond is vervaardigd uit hout dat kunstig uitgesneden en geschilderde figuren weergeeft.

Een unieke kunstcollectie
Het museum heeft in de loop der eeuwen een indrukwekkende kunstcollectie verzameld uit diverse regio’s in Marokko. Als u meer wilt weten over de cultuur en geschiedenis van Marokko dan is dit museum de juiste plek om te beginnen. Het zal u inzichten in de Marokkaanse cultuur geven die u nergens anders zult vinden. Het museum heeft ook een binnenplein waar het heerlijk toeven gedurende de lange hete zomer dagen.

Een uitgebreide collectie vuurwapens, Marokkaanse sieraden, messing en koperen gebruiksvoorwerpen.
De collectie vuurwapens is aan de muren van het museum tentoongesteld en zeer zeker de moeite waard om te gaan bekijken. De pistolen en dergelijke zijn namelijk vakkundig versierd met gekleurd inlegwerk. Als men het beter bekijkt ziet men dat het om stukjes glas gaat, die verhit en bewerkt zijn alvorens ze zijn ingelegd in het vuurwapen. Het effect is interessant en werkelijk adembenemend. Daarnaast heeft het museum een mooie collectie textiel, tegels, lederen voorwerpen en Marokkaanse sieraden. Als u hier uitgekeken bent kunt u nog de afdeling messing en koperen gebruiksvoorwerpen bezoeken.

De aankleding van het museum
Het museum is smaakvol ingericht en aangekleed met allerhande gebruiksvoorwerpen zoals kunstig versierd aardewerk potten en pannen. Dit aardewerk is versier met bijvoorbeeld veren en bloemen. Ook hangen en liggen er diverse tapijten uit de Rabat regio en aan de muur van verschillende vertrekken hangen geverfde zijden lakens uit de Fez regio. Ook zijn er oude manuscripten tentoongesteld waarvan u waarschijnlijk de inhoud niet kunt lezen, maar alleen al de kalligrafie is adembenemend. Naast de aardewerken potten en pannen zijn er ook diverse schalen van fijner porselein die te bezichtigen zijn. Dit zijn ware kunststukken, delicaat versierd met de meest ingewikkelde patronen en kleurschakeringen. Ook zijn er diverse stukken handwerk te zien die versierd zijn met naaiwerk waarbij puur goud is gebruikt. Deze stukken staan door het hele museum opgesteld en zijn minstens even mooi als de kunstcollectie van het museum.
Als u geïnteresseerd bent in echte Marokkaanse kunst dan is er maar een plek waar u moet beginnen, en dat is het Museum van Marokkaanse Kunst en Antiquiteiten. Breng dit museum dus een bezoekje en u zult versteld staan van grote hoeveelheid kunstschatten die u hier zult aantreffen.

De historische waarde
In de medina van Tanger liggen het museum voor Amerikaanse betrekkingen en het onderzoekscentrum van Marokko. Dicht bij het museum ligt de beroemde Rue d’Amerique, vernoemd naar de Amerikaanse aanwezigheid van weleer. Het gebouw dat het museum voor Amerikaanse betrekkingen huisvest is door Sultan Moulay Suliman in 1821 aan de Amerikaanse Overheid geschonken. Het pand is een historisch monument, mede omdat het een van het eerste onroerend goed was dat aan een buitenlandse staat werd geschonken.

De adembenemende architectuur van het museum
Het gebouw waarin het museum zich bevindt is alleen al een kunststuk op zich. De architectuur was baanbrekend voor in de tijd dat het werd gebouwd en nog steeds schitterend in de huidige tijd. Het complex is vrij groot met veel verdiepingen. In de loop der tijd heeft het gebouw qua structuur en lay-out veel veranderingen ondergaan. Om het museum heen liggen zorgvuldig geplande en onberispelijk bijgehouden tuinen die de architectuur van het museum complimenteren.

Veranderingen aan het gebouw gedurende de 19e eeuw.
Het gebouw heeft, zoals hierboven reeds vermeld is, in de loop der tijd veel veranderingen ondergaan. En zo ook in de 19e eeuw. In deze eeuw werd een extra vertrek aangebouwd dat later in gebruik werd genomen als receptie en ontvangsthal van het tegenwoordige museum. In 1891 werden er drie verdiepingen boven op wat nu de receptie is gebouwd. In 1920 werden andere gebouwen die op dat moment tegenover het museum lagen bij het gebouw getrokken zodat het complex nog groter werd. Dit werd gedaan onder toezicht van Maxwell Blake, een adviseur van de regering. En uiteindelijk aan het einde van de 19e eeuw werd het gebouw uitgebreid tot een totaal van 40 vertrekken, wat dus het formaat van het indrukwekkende gebouw van vandaag de dag is.

Verbouwingen in 1999
In 1999 werden bepaalde muren uitgebroken en vervangen door glazen wanden. Dit had als gevolg dat er absoluut adembenemende vergezichten te voorschijn kwamen over bijvoorbeeld de Straat van Gibraltar en de haven van Tanger. Bezoekers aan het museum werden verrast met schitterende vergezichten over Tanger en de omgeving van Tanger. Uiteindelijk werd het gebouw zo verbouwd in dit jaar dat het mogelijk werd 360 graden om je heen te kijken als men op de hoogste etage kwam. Wanneer de lucht helder is kan men Tarifa in Spanje zien, vage omtrekken van Spaanse dorpjes en zelfs het Rifgebergte.

De kunstschatten geven hun geheimen prijs
Dit museum is dus een bezoekje waard, en niet alleen omdat het een architectonisch hoogstandje is. De collectie van het museum uit de 17e tot 20ste eeuw is ook zeer zeker de moeite waard om te bezichtigen. Schilderijen en prenten verhalen over het oude Tanger van weleer en de interactie die al vroeg tussen het Noorden van Afrika en Europa ontstond. Daarnaast geeft het veel informatie over de handel door de Straat van Gibraltar. De Angus collectie heeft meer dan 700 prenten van oude steden, waaronder veel van Tanger. Deze prenten geven ook veel informatie over de medina van Tanger, waar in de loop der eeuwen veel is gebeurd en veranderd. Er hangen werken in het museum van meer dan 40 artiesten uit 11 verschillende landen. Ook zijn er veel lokale werken te zien en prachtige handnijverheid producten, zoals tapijten en meubilair.

Locatie en historische waarde
Dit museum in Tanger is de nalatenschap van de Amerikaanse miljardair en uitgever van het Forbes tijdschrift Malcom Forbes. Het is een wonderbaarlijk museum mede vanwege de unieke ligging ervan. Het museum is namelijk gelegen op een stuk land dat Paleis Mendoub heet en een geweldige 10 are groot is. Een bezoek aan dit museum mag absoluut niet gemist worden omdat het een absolute traktatie is voor de toerist die eens wat anders wil.

De eigenaar van het museum
Zoals hierboven verteld werd het museum opgericht door Malcom Forbes. Na zijn dood in 1990 verkocht de familie Forbes het museum echter aan de Marokkaanse overheid. Vandaag de dag is het museum een plek waar veel hoogwaardigheidsbekleders verblijven gedurende hun bezoek aan Marokko.

Een wonderbaarlijk leger van speelgoedsoldaatjes
Malcom Forbes was een fanatiek verzamelaar van loden speelgoedsoldaatjes. Op een gegeven moment had hij 155.000 soldaatjes verzameld die hij tentoonstelde in het museum. Beroemde veldslagen werden realistisch en tot in het kleinste detail nagebootst, zoals Waterloo en Dien Bien Phu. Dit werd nog verlevendigd door geluid- en lichteffecten.

De veldslagen waren levensecht opgezet en zijn een ware traktatie voor mensen die van geschiedenis houden. Elk speelgoedsoldaatje is tot in het kleinste detail uitgerust met vuurwapens en andere uitrusting. Zelfs de uitdrukkingen op de gezichten van de speelgoedsoldaatjes zijn levensecht. Er staan ongeveer 600 kleine standbeeldjes in de tuinen rondom het Forbes museum die een eerbetoon aan de Oorlog van de Drie Koningen zijn.

Meer informatie over het museum
Als u meer informatie wilt hebben van het Forbes museum, kunt u schrijven naar Tanger Forbes Museum of het Forbes Museum, Paleis Mendoub, Rue Shakespeare, Tanger, Marokko. U kunt ze ook bellen op telefoonnummer 212 993 36 06 en het fax number is 212 9 93 43 28. De openingstijden van het museum zijn van 10.00 ’s ochtends tot 5.00 ’s middags, 7 dagen per week.

De indrukwekkende medina van Tanger
De medina van Tanger ligt in een schitterende baai en de geschiedenis van deze oude stad gaat zelfs zover terug als 500 voor Christus. Tanger wordt ook wel de toegangspoort tot Afrika genoemd omdat het aan een baai ligt waar het Europese continent het Afrikaanse ontmoet. De stad heeft eigenlijk twee gezichten, een Arabische en een Europese. Er zijn veel bezienswaardigheden in deze oude stad te vinden, en vooral in de medina van Tanger zijn er veel onweerstaanbare attracties. Voorbeelden hiervan zijn de Grand en Petit Socco, de haven, de Kasbah en natuurlijk het geweldig mooie Forbes museum zoals we hierboven hebben beschreven. De kasbah is een gebouw dat zich kenmerkt door hoge muren. Bijna iedere nederzetting in Marokko heeft zijn eigen kasbah en vroeger werd deze gebruikt als woning voor het dorpshoofd. Socco is Spaans voor markt of souk. De Grand Socco ligt aan de ingang van de medina en de Petit Socco ligt in het hart van de medina. Het pleintje is een drukbezochte plaats en wordt omringd door tal van terrasjes van cafés en mooie oude en statige hotels. Dus breng een bezoekje aan deze prachtige stad, en geniet van alles dat het te bieden heeft.

De locatie en historische waarde van de Hassan Moskee
De stad Casablanca is de zakelijke en economische hoofdstad van Marokko, gelegen in het noorden van het land aan de Atlantische kust. Casablanca is mede wereldberoemd dankzij de twee na grootste moskee ter wereld die zich binnen haar stadsgrenzen bevindt. Deze moskee heet de Hassan II moskee en is met recht dé bezienswaardigheid van deze stad. Het religieuze complex valt al van ver op door de reusachtige minaret die maar liefst 200 meter hoog is en daarmee de hoogste minaret ter wereld is.

Een architectonische schoonheid
De Hassan II moskee is ontworpen door de Franse architect Michel Pinseau. Niet alleen is de moskee schitterend en tot in de kleinste details prachtig vormgegeven, het is ook zo ontworpen dat het de zwaarste aardbevingen probleemloos zou kunnen weerstaan. De moskee is groots opgezet. Zo meet de gebedshal bijvoorbeeld 200 bij 100 meter en kunnen hier circa 25.000 gelovigen plaatsnemen. Op de pleinen rond de moskee kunnen daarbij nog eens 80 tot 100.000 gelovigen bidden

De bouw van de moskee
De bouw van dit indrukwekkende stukje architectuur duurde 7 jaar eer het voltooid was. Er werd met de bouw gestart in 1986 en de moskee wat uiteindelijk klaar in 1993. De planning was eigenlijk om de moskee klaar te hebben in 1989, het jaar van Koning Hassan’s 60ste verjaardag. Het mocht helaas niet zo zijn. De glazen kroonluchters en de granieten pilaren zijn materialen geïmporteerd uit andere landen, maar de rest van het bouwmateriaal komt uit Marokko. De locatie van de moskee is adembenemend; het kijkt uit over de Atlantische oceaan.

De locatie van de moskee
Koning Hassan is een diep gelovig persoon en koos de locatie waar de moskee gebouwd zou gaan worden met een goede reden. In de Koran wordt gesproken over de troon van God als zijnde op het water gebouwd. Daarnaast vond Koning Hassan het belangrijk dat de mensen die hier komen om te bidden met eigen ogen de wonderbaarlijke creaties van God zouden zien, in dit geval de wonderschone oceaan.

De unieke kenmerken van de moskee
Zoals hierboven verteld is de Hassan II moskee uiterst ruim opgezet. Het kan om en nabij 25.000 gelovigen huizen en daarnaast heeft het zoveel ruimte buiten op de pleinen dat daar ook nog eens ruim 80.000 gelovigen kunnen bidden. De moskee is voorzien van alle moderne gemakken zodat de gelovigen in alle comfort zich kunnen bezinnen, zoals vloerverwarming, elektrische deuren en het dak kan gedeeltelijk opengeschoven worden als het binnen te warm wordt. Deze moskee is echter niet alleen vooruitstrevend in ontwerp, maar ook qua houding ten opzichte van andere geloven. Iedereen mag hier binnenkomen, in tegenstelling tot veel andere moskeeën waar bepaalde andere geloven niet binnen mogen komen.
Er zijn ook gidsen aanwezig in de moskee voor bezoekers die meer informatie gedurende een rondleiding willen horen. Deze rondleidingen gaan de hele dag door en zijn een geweldige manier om meer van deze unieke moskee te weten te komen. Het is begrijpelijk dat de Hassan II moskee een populaire toeristische bestemming is geworden- eentje die ook zeker door u niet gemist mag worden!

Een belangrijke onderwijsinstelling
Niet alleen werd de moskee die Fatima liet bouwen een belangrijk religieus centrum, het werd al gauw een educatief instituut waar geleerden met elkaar in discussie gingen over allerhande zaken. Het onderwijsprogramma groeide voorspoedig en kreeg helemaal een positieve impuls toen Koning Mohammed V meer vakken introduceerde, zoals buitenlandse talen, wetenschappen en wiskunde. Deze universiteit is vandaag de dag een van de belangrijkste onderwijsinstellingen in de Moslim wereld. Het heeft een geweldig onderwijsprogramma en geniet de steun en bescherming van de regering. Daarnaast is de universiteit een ontzettend populaire toeristische bestemming in Fez.

Een plek die je bezocht moet hebben
Deze universiteit is blijven groeien met het komen en gaan van overheersers en dynastieën. Vandaag de dag is deze onderwijsinstelling een van de grootste universiteiten in Noord Afrika. De moskee is ontzettend groot en kan 20000 gelovigen huizen. Dit is echter niet altijd het geval geweest. In de loop der eeuwen is het gebouw veranderd en aangepast aan de eisen van de tijd. Het gebouw was van origine slechts 30 meter lang met vier gangen. Na 1000 jaar is de lay-out van het gebouw veranderd, maar het heeft niets aan historische allure verloren. De schilderingen, pleisterwerk, betegeling, houtsnijkunst en het kunstig vormgegeven binnenplein verraden de historische waarde van het gebouw. De Karaouine Moskee en Al Karaouine universiteit zijn de levendige erfenis van Marokko.